izvor: danas.rs
MOSKVA – – U ruskom gradu Penza, na jugo-zapadu zemlje, podignuta je bista bivšem sovjetskom lideru Josifu Visarinoviču Staljinu nedaleko od zgrade u kojoj se nalazi lokalni odbor ruske Komunističke partije, javile su danas ruske agencije.
Na ceremoniji svečanog otvaranja biste čitani su odlomci iz govora sovjetskog diktatora.Prema rečima člana lokalnog ogranka Komunističke partije Vladimira Semagina, čiju izjavu prenosi Interfaks, na ideju da se Staljinu podigne bista došla je grupa veterana koji su takav zahtev podneli pre godinu dana.
“Lično ne volim Staljina. Moja porodica je propatila tokom tih godina represije. Ipak, reč je o značajnom državniku, a kao civilizovani ljudi moramo mirno da prihvatimo podizanje spomenika Staljinu”, rekao
je Ria Novosti predstavnik lokalne asocijacije za zaštitu spomenika Kiril Zastrojni.
Nostalgija za Staljinom je i dalje prisutna u Rusiji zato što u zemlji još nije okončan proces revizije istorije započet nakon pada sovjetskog režima 1991, smatraju ruski aktivisti za ljudska prava. U maju 2010. predsednik Dmitrij Medvedev osudio je “totalitarni” režim u ŠSR i “neoprostive” zločine koje je počinio Staljin. Istovremeno, neki udžbenici iz istorije namenjeni studentima i dalje nude pozitivne ocene o Staljinu.
javniservis.me 
Teska patologija.
Prica me podsjeca na slijedeci pasus o Kisu & logorima:
“Sedam hiljada i nešto dana poslije Kiša – poslije onog Danila Kiša koji je lijevim pozerima i desnim kvazihazarima, udbašibozuku i bašmebrižnicima, gulio živce svojim pričama o koncentracionim logorima kao o pravoj istoriji beščašća, o iskustvu logora kao o apsolutnoj dehumanizaciji čoveka – eto, čak i netko tko se zove Bulgakov o logorima govori diskursom kakav je zavladao u zemlji u koju je spušteno Kišovo tijelo i u kojoj su mnogi nesretni što im se nije uzmoglo pokopati i Kišovo djelo. U toj zemlji koja se – prije no što se poskliznula na Anuškino suncokretovo ulje pa potom razbila na svoje rastavne dijelove – zvala Jugoslavija ni o čemu nije postignut takav konsenzus kao o normalnosti logora. U svim se njezinim rastavnicama o logorima zbori toliko lijepo i tako navlaš isto, da nitko od tih logorejičara valjda ne bi ni primijetio kada bi se njihove hvaljene samostalnosti i suverenosti preko noći pretopile i spojile u jednu i jedinu Logoroslaviju. Nikoga ne bi zaprepastila magija kojom se proliveno ulje vratilo u bocu čije su krhotine u isti mah srasle, i samo bi Anuška, naša Anuška, psovala, al’ bi psovala, zbog mrlja na suknji, ne znajući od čega su.”
Predrag Lucić, 7.000 dana poslije Kiša, Novi List, 11.10.2009.